Projekt rozporządzenia został sporządzony 14 lipca 2026 r. i otrzymał numer MZ 1917. Dokument zakłada zmianę warunków realizacji świadczenia gwarantowanego w ambulatoryjnej opiece specjalistycznej. Obecnie granica wieku dla tego świadczenia wynosi 26 lat. Ministerstwo powołuje się na stanowisko ekspertów klinicznych, według których ograniczenie wieku nie ma uzasadnienia medycznego.
Co istotne, nie chodzi wyłącznie o samą zmianę wieku. Projekt dokładnie określa, kto po 26. roku życia będzie mógł otrzymać pompę w ramach świadczenia gwarantowanego, jak duża może być grupa beneficjentów oraz ile pieniędzy może na to przeznaczyć NFZ.
Co dokładnie proponuje Ministerstwo Zdrowia?
Projekt zmienia pozycję dotyczącą świadczenia "Leczenie insuliną z zastosowaniem pompy insulinowej: założenie pompy insulinowej". Za realizację świadczenia odpowiadać ma lekarz specjalista diabetologii albo lekarz w trakcie specjalizacji z diabetologii, posiadający wcześniejsze doświadczenie w prowadzeniu pacjentów z pompą insulinową.Nowe przepisy dzielą pacjentów na dwie zasadnicze grupy.
Pacjenci do ukończenia 26. roku życia
Dla tej grupy projekt pozostawia możliwość korzystania ze świadczenia, ale określa katalog wskazań. Pacjent musi mieć co najmniej jeden z następujących problemów:- powtarzające się ciężkie hipoglikemie,
- powtarzające się hiperglikemie o brzasku,
- niestabilność glikemii wymagająca co najmniej siedmiu pomiarów na dobę,
- powikłania cukrzycy,
- występowanie kwasicy ketonowej.
Pacjenci po ukończeniu 26. roku życia
Tu pojawia się zasadnicza nowość. Refundowany dostęp ma zostać rozszerzony na osoby z cukrzycą typu 1 lub typu 3, które spełniają co najmniej jedno z pięciu kryteriów:- kontynuują terapię z wykorzystaniem osobistej pompy insulinowej (OPI),
- mają powtarzające się ciężkie hipoglikemie,
- mają powtarzające się hiperglikemie o brzasku,
- występuje u nich niestabilność glikemii,
- występują u nich przewlekłe powikłania cukrzycy.
Świadczenie ma obejmować nie tylko pompę, ale również edukację pacjenta lub jego opiekuna, pozwalającą na samodzielną obsługę urządzenia i wymianę osprzętu.
Ile osób może dostać pompy?
Tutaj w dokumentach znajdują się szczegółowe wyliczenia AOTMiT.Agencja Oceny Technologii Medycznych i Taryfikacji przygotowała w grudniu 2025 r. analizę wpływu rozszerzenia świadczenia na budżet płatnika. Analiza obejmuje trzy grupy pacjentów po 26. roku życia:
- osoby, które zaczęły terapię pompą przed 26. rokiem życia i będą ją kontynuować,
- osoby, które obecnie kupują pompę prywatnie i po zmianie przepisów przejdą na finansowanie NFZ,
- osoby, które dopiero rozpoczną terapię pompą.
- I rok realizacji - Szacowana liczba pacjentów 3 232
- II rok realizacji - Szacowana liczba pacjentów 3 452
- III rok realizacji - Szacowana liczba pacjentów 3 639
- IV rok realizacji - Szacowana liczba pacjentów 3 979
To nie oznacza 3232 nowych pomp rocznie
Warto to wyraźnie zaznaczyć, ponieważ liczby z dokumentów można łatwo błędnie przedstawić jako plan zakupu określonej liczby urządzeń.AOTMiT mówi o liczebności populacji korzystającej ze świadczenia, a nie o liczbie nowych pomp kupowanych przez NFZ każdego roku. Część pacjentów będzie kontynuowała terapię, część przejdzie z finansowania prywatnego, a część dopiero rozpocznie leczenie.
W analizie przyjęto m.in. 90-procentowy współczynnik kontynuacji terapii oraz założenie, że w przypadku osób dotychczas kupujących pompy prywatnie, do finansowania NFZ będzie przechodzić po 25 proc. tej populacji w każdym z czterech kolejnych lat. Wynika to z założonego czteroletniego cyklu użytkowania pompy.
Ile będzie to kosztować NFZ?
W dokumentach znajdują się dwa poziomy wyliczeń.W Karcie Świadczenia Opieki Zdrowotnej zakładano początkowo około 2,5 tys. pacjentów w pierwszym roku oraz koszty rzędu:
- 32 mln zł w pierwszym roku,
- 42 mln zł w drugim,
- 54 mln zł w trzecim.
Najnowsze wyliczenia AOTMiT
W scenariuszu nowym, czyli po rozszerzeniu finansowania, całkowite wydatki płatnika publicznego oszacowano na:- 61,8 mln zł w I roku,
- 68,1 mln zł w II roku,
- 74,0 mln zł w III roku,
- 82,3 mln zł w IV roku.
W Oceny Skutków Regulacji Ministerstwa Zdrowia jako dodatkowe skutki finansowe dla NFZ wskazano:
- I rok realizacji - Dodatkowy koszt dla NFZ 43,4 mln zł
- II rok realizacji - Dodatkowy koszt dla NFZ 48,4 mln zł
- III rok realizacji - Dodatkowy koszt dla NFZ 53,2 mln zł
- IV rok realizacji - Dodatkowy koszt dla NFZ 60,2 mln zł
To właśnie te liczby - 43,4, 48,4, 53,2 i 60,2 mln zł - należy traktować jako przewidywany dodatkowy wpływ regulacji na finanse NFZ, a nie 61,8-82,3 mln zł jako nowe wydatki ponad obecny poziom.
Ile kosztuje jedna pompa i jej osprzęt w kalkulacji?
AOTMiT przyjęła w analizie średni koszt świadczenia na poziomie 12 783 zł na pacjenta rocznie oraz średni koszt refundowanego osprzętu - 2069 zł rocznie.Łącznie daje to 14 852 zł średniego kosztu na pacjenta w skali roku w przyjętym modelu kalkulacyjnym.
Trzeba jednak uważać z określeniem tej kwoty jako "ceny pompy". Dokument AOTMiT kalkuluje koszt świadczenia i osprzętu, a nie jedną urzędową cenę konkretnego modelu pompy. W scenariuszu nowym uwzględniono koszt pompy w pierwszym roku korzystania z urządzenia oraz koszty osprzętu w pierwszym i kolejnych latach.
Skąd wzięły się wyliczenia?
AOTMiT wykorzystała dane NFZ z lat 2019-2024. W przypadku pacjentów kontynuujących terapię, którzy przeszli na pompę jeszcze przed 26. rokiem życia, wykorzystano dane dotyczące osób w wieku 22-26 lat i przyjęto 90-procentowy wskaźnik kontynuacji.Z kolei liczebność osób korzystających obecnie z pomp kupionych prywatnie oszacowano na podstawie danych NFZ o pacjentach powyżej 26. roku życia korzystających z refundowanego osprzętu.
Warto przy tym zwrócić uwagę na ograniczenia analizy. AOTMiT zaznacza m.in., że nie uwzględniła osób po 26. roku życia, które kupują pompę całkowicie prywatnie i jednocześnie nie korzystają z refundacji osprzętu. Ponadto w analizie nie oszacowano populacji z cukrzycą typu 3, ponieważ brak odpowiedniego kodu ICD-10 uniemożliwia dokładne wyliczenie jej liczebności.
Oznacza to, że rzeczywista liczba osób potencjalnie zainteresowanych nowym świadczeniem może różnić się od przedstawionej prognozy.
Co zmieni się dla osób przechodzących przez granicę 26 lat?
Z perspektywy pacjentów najważniejsza będzie zmiana dotycząca kontynuacji terapii.AOTMiT wprost uwzględnia w swoich wyliczeniach osoby, które rozpoczęły leczenie pompą przed ukończeniem 26 lat i po przekroczeniu tej granicy będą mogły je kontynuować w ramach finansowania NFZ.
Projekt nie wprowadza natomiast automatycznej zasady: "każdy pacjent po 26. roku życia z cukrzycą typu 1 otrzyma pompę". Po ukończeniu 26 lat trzeba będzie spełniać przynajmniej jedno z pięciu wskazanych kryteriów.
Konsultacje publiczne już trwają
Projekt został udostępniony w ramach Rządowego Procesu Legislacyjnego 7 sierpnia 2026 r. Pismo Ministerstwa Zdrowia z tego dnia wskazuje, że uwagi należy zgłaszać w terminie 30 dni od otrzymania pisma.Adres do zgłaszania uwag: uwagi.swiadczenia.gwarantowane@mz.gov.pl
Ministerstwo wymaga przesyłania uwag w formie elektronicznej umożliwiającej edytowanie dokumentu. Projekt został również zamieszczony w Biuletynie Informacji Publicznej Ministerstwa Zdrowia oraz w serwisie Rządowego Centrum Legislacji - Rządowym Procesie Legislacyjnym.
W dokumentacji zaznaczono, że nie prowadzono pre-konsultacji. Właściwe konsultacje publiczne i opiniowanie mają trwać 30 dni. Wśród podmiotów zaproszonych do opiniowania znalazły się m.in. Polskie Towarzystwo Diabetologiczne, Naczelna Rada Lekarska, Rzecznik Praw Pacjenta, NFZ, AOTMiT, konsultant krajowy w dziedzinie diabetologii oraz organizacje pacjentów, w tym Polskie Stowarzyszenie Diabetyków, Federacja Diabetyków, Towarzystwo Pomocy Dzieciom i Młodzieży z Cukrzycą oraz Fundacja dla Dzieci i Dorosłych z Cukrzycą.
Kiedy nowe zasady mogą zacząć obowiązywać?
Projekt przewiduje wejście rozporządzenia w życie 1 stycznia 2027 r.Oznacza to, że na obecnym etapie nie jest to jeszcze obowiązujące prawo. Projekt może zostać zmieniony po konsultacjach i opiniowaniu.
Najważniejsze liczby w skrócie
Planowane rozszerzenie: osoby po ukończeniu 26. roku życia z cukrzycą typu 1 lub typu 3, spełniające co najmniej jedno z pięciu kryteriów.Szacowana populacja: 3 232 osoby w pierwszym roku, 3 452 w drugim, 3 639 w trzecim i 3 979 w czwartym.
Szacowany dodatkowy koszt dla NFZ: 43,4 mln zł w pierwszym roku, 48,4 mln zł w drugim, 53,2 mln zł w trzecim i 60,2 mln zł w czwartym.
Średni koszt świadczenia i osprzętu w kalkulacji AOTMiT: 14 852 zł na pacjenta/rok.
Planowany start: 1 stycznia 2027 r.
Konsultacje: od 7 sierpnia 2026 r., przez 30 dni; uwagi: uwagi.swiadczenia.gwarantowane@mz.gov.pl.
Najważniejszy wniosek z analizy dokumentów: projekt rzeczywiście otwiera drogę do finansowania pomp insulinowych po 26. roku życia, ale robi to poprzez rozszerzenie konkretnego świadczenia gwarantowanego i określenie kryteriów medycznych, a nie poprzez bezwarunkową refundację pompy dla wszystkich dorosłych z cukrzycą. Wyliczenia AOTMiT wskazują na kilka tysięcy potencjalnych beneficjentów rocznie i wzrost dodatkowych wydatków NFZ do około 60,2 mln zł w czwartym roku funkcjonowania rozwiązania.
Masz swoją opinię na ten temat? Tu jest miejsce, gdzie możesz ją wyrazić! Pisz, komentuj i dyskutuj. Pamiętaj o tym, że nie będą tolerowane niecenzuralne wypowiedzi i wulgaryzmy.
